مسؤوليتى كه در ترويج و تفسير قرآن و تدريس فلسفه در حوزه‌ها احساس مىكرد ، به تدريس ادامه داد تا آن‌كه حكمت و فلسفه در حوزه جايگاه خود را پيدا كرد . البته مرحوم علامه طباطبايى پس از ورود به حوزهء علميه قم ، نخست به تدريس دروس رسمى فقه و اصول پرداخته بود و به گفتهء شخصيت برجستهء علمى و فقهى معاصر ، آيت‌اللَّه آقا رضى شيرازى كه خود در فقه و اصول و فلسفه ، تخصص كامل دارند ، اگر علامه طباطبايى اين رشته را ادامه مىداد ، مرجعيت ايشان قطعى بود . اما خود علامه اين روش را ادامه نداد و يك بار به ما فرمود : من ديدم كه در حوزه درس فقه و اصول ، متصديان لازم را دارند و به اصطلاح « من به الكفايه » هست ، اما تفسير و حكمت ، متولى ندارد و در واقع هر دو مهجورند و اين بود كه تدريس تفسير قرآن و فلسفه را شروع كردم . . . البته ايشان مدتى به تدريس شفا پرداختند و پس از آن ، علاوه بر درس‌هاى خصوصى در فلسفه و عرفان ، به تدريس رسمى و عمومى اسفار ادامه دادند و شاگردان ايشان در اين رشته معروف‌تر از آن هستند كه نام‌شان را بياوريم ؛ و اصولًا ذكر نام همه‌شان هم مقدور نيست و تنها مىتوان به اساتيد محترم : شهيد مرتضى مطهرى ، جلال‌الدين آشتيانى ، ناصر مكارم شيرازى ، جعفر سبحانى ، جوادى آملى ، مصباح يزدى ، محمد على گرامى ، حسن حسن‌زاده آملى و شيخ يحيى انصارى شيرازى ، شهيد محمد مفتح و . . . اشاره كرد . بىترديد نقش علامه در احياى فلسفهء شيعى ، يك نقش اساسى و بنيادى است و اين يادگار ايشان در حوزه‌هاى علميه ، جاودانه خواهد ماند .